Today, farmsubsidy.org reveals the results of an intensive two-day harvest of new farm subsidy data published by the European Union’s member states in accordance with the new laws on disclosure of beneficiaries of EU funds.

The data, relating to payments made in 2009, has been harvested from twenty seven government websites, in some cases using advanced computer programming techniques. So far, data on 38.3 billion euros of payments have been harvested (from a total CAP budget of 55 billion euros). In some cases member states have made the data easy to access, in other cases they appear to take deliberate steps to block access. As at 11am on Tuesday 4 May, 99% complete data has been obtained from 21 member states. Only partial data from France, Greece, Cyprus, Italy and Portugal. The United Kingdom has withheld all its data for political reasons until after this week’s general election (though the Scottish Government has published its data).

Farmsubsidy.org’s 2009 millionaires list (beneficiaries that received more than a million euros) shows a significant increase over last year. In 2008 we identified 1,040 farm subsidy millionaires. In 2009 already some 1,212 have been identified, receiving a combined total of 4.9 billion euros. This number is likely to rise as it does not include all data from Portugal and the UK. We expect that ultimately there will be a third more farm subsidy millionaires in 2009 than in 2008.

This year, the country with the largest number of farm subsidy millionaires is Germany. Between them, Germany’s 268 millionaire recipients took some 622,594,805 euros. France’s 174 farm subsidy millionaires, many of which are banana-producing companies in French overseas territories, took a combined 1,016,241,476 euros.

As was the case in 2008, the list of top recipients is dominated by sugar processing companies. The top ten recipients are:

While the data does not indicate why these payments to sugar companies were made, it may be assumed they are part of the EU’s programme for ‘restructuring’ the sugar sector. This involves processing companies that wish to stay in business paying a levy into an EU fund to ‘buy out’ those companies giving up their processing quotas. Processing quotas are valuable because the EU price for sugar is fixed well above world market prices, representing a hidden subsidy from European consumers to sugar producers.

Other top recipients include dairy processing and trading companies that have benefitted from the reintroduction of the EU’s export subsidies for milk powder and butter, which enable them to dump excess European milk production on world markets. Export subsidies were reintroduced as part of the EU’s bail out of the dairy sector after milk prices fell from record highs in 2007/08 to record lows in 2009.

The top ten recipients of CAP ‘direct payments’ are as follows:

At the other end of the scale the data harvest has revealed some very small payments, some less than a euro. It is assumed that the costs of administering such modest aid payments vastly exceeds the face value of the payments.

According to the data from Sweden, which includes personal identification numbers, the youngest recipient of CAP funds is just 14 years old, while two Swedish recipients are 100 years old, though both are dead. The oldest living Swedish CAP recipient is a 98-year-old woman living in Dalsland.

A number of curious recipients of CAP funds was also revealed: an accordion club (Sweden – €59,585.10), a billiard club (Denmark – €31,515, apparently paid for beer and soft drinks), Ons Genoegen ice skating club (Netherlands – €162,444), the Sint Maarten amateur football club (Netherlands – €354,566.62) and Schipol Airport in the Netherlands (€98,864.33). As in previous years, a number of banks and horse riding clubs were among the beneficiaries. In Bulgaria, the national CAP paying agency appears to have paid itself a sum in excess of a million euros as well as payments to the 26-year-old daughter of the former Bulgarian deputy agriculture minister (who had responsibility for EU funds) in excess of €700,000 euros.

Farmsubsidy.org has also published an evaluation of which member states are meeting high standards of budget transparency, and which are failing.

The decision of UK civil servants to withhold the data during the general election campaign is without precedent and has provoked the disapproval of the Commission. According to the UK’s Department of Environment, Food and Rural Affairs, which has previously backed transparency in farm subsidies, the decision was made in the interests of political candidates who are beneficiaries of CAP funds.

The transparency ranking is topped by Hungary. Hungary also deserves special mention as the ‘most improved’ member state. Last year, the Hungarian government published data in an exceptionally unhelpful way: a series of PDF files that ran to thousands of pages. This year, the Hungarian government has provided comprehensive information on both EU-funded farm subsides and nationally-funded farm subsidies, in a user-friendly bulk-downloadable, electronic format. Other countries that have followed the best practice of providing the ‘raw data’ are Belgium, Denmark, Estonia, Czech Republic, Lithuania, Poland, Romania, Slovenia and Sweden.

At the other end of the scale, this year’s transparency villains are Austria, Cyprus, Greece, Ireland, Italy, Luxembourg, Malta, Netherlands, Portugal, Portugal and Slovakia. These countries have all refused to provide the data for bulk download and their websites require ‘web-scraping’ robots to be programmed to harvest the data.

Greece is a particular problem case, suggesting that the Greek government’s difficulties with basic numeracy are not confined to its budget deficit. The Greek government’s farm subsidy website very inaccessible and the data presented on it contain arithmetical errors. For example, the published figure for total payments to certain beneficiaries was found to be less than the sum of the payments listed for those beneficiaries. A case of two plus two equalling one.

Contacts for further information:

Analysis and commentary:

Jack Thurston

Co-founder, farmsubsidy.org

+ 44 (0) 7973 155 278

Data-specific questions:

Nils Mulvad

Co-founder, farmsubsidy.org

+ 45 51 50 48 08

Transparency-rating questions:

Brigitte Alfter

Co-founder, farmsubsidy.org

+45 40 82 21 68

Note:

1.Farm subsidies under the European Union’s Common Agricultural Policy (CAP) amount to approximately €55 billion a year, just over 40% of European Union’s annual budget, or an average of just under €100 a year for each EU citizen. We believe that the people who are paying for this policy have a right to know where the money goes.

2. The aim of farmsubsidy.org is to obtain detailed data relating to payments and recipients of farm subsidies in every EU member state and make this data available in a way that is useful to European citizens. Farmsubsidy.org is a non-profit company run by a network of European journalists, researchers and activists.

3. Farmsubsidy.org make its databases available under the Open Database License, which means you are free to use, remix and republish the data but you are legally required to:

• Attribute your use of this database to us, and
• Share your changes back with everyone else.

We worked really hard to create our databases, and they represents many hundreds of hours of work by our team. Attribution costs nothing, but means everything to us. It’s up to you how to do it, but here are some possible formulations:

• Data provided by farmsubsidy.org
• Official data collated by farmsubsidy.org
• Data source: farmsubsidy.org

4. The 2009 farm subsidy millionaires list is available online here:

http://tinyurl.com/2009-millionaires

Hypothesis The hypothesis technique helps you to make your idea (the news) as concrete as possible, and is therefore also a project management tool, since it shows you the actual steps it takes to turn your idea into a story.

Scenarization The next step is to turn the hypothesis into lively scenes, based on narrative techniques.

Source mapping Once the scenes are identified, you can draw a ‘Source Map’: a kind of road map of the characters and documents that you need to proof your story and to bring it alive.

Diversifying Maybe it is possible to produce not one, but many stories out of one investigation. We will show a dozen possible story formats, for different target groups, based on experiences from online investigative reporters from around the world.

Record keeping We will also focus on record keeping software: tools to save, scan, secure, backup, encrypt, summarize, compare, share and scrutinize document, to record and replay interviews and to draw mind maps. At the heart is the ‘Digital File’, an Excel-based research database. The Digital File provides a very simple solution to store, retrieve and analyze your research results. From contacts and phone numbers, to documents, questions, logs and even notes… it all goes into the database. Easy to share with fellow reporters on the same project and a great tool for reporters that can not dedicate all their time to investigations: the database allows you to pick up the investigation very quickly at any time. Participants get the database for free.

Former clients:

De Volkskrant

MTNL, Multiculturele Televisie

De Redactie, Amsterdam

Centrum voor Communicatie en Journalistiek, Utrecht

Hungarian investigative reporters in Budapest, in October 2008, on invitation of the Center for Independent Journalism in Budapest;

Reporters in the Ukrain, in Kiev, in 2008, on invitation of SCOOP;

Reporters in Serbia, in Belgrade, in June 2009 on invitation of the OSCE;

London Summer School for Investigative Journalism 2007 and 2009 at the Cass Business School in London;

The Global Investigative Journalism Conference 2007 in Toronto;

The international conference on investigative reporting in East and South East Europe in Budapest 2007;

The Global Investigative Journalism Conference 2008 in Lillehammer;

The European Investigative Journalism Conference in Brussels in 2008

The Global Investigative Journalism Conference in Geneva in 2010

‘Buiten de gebaande paden gaan en dingen ontdekken die nog niemand eerder heeft beschreven. Dat is volgens Luuk Sengers de droom van elke onderzoekende journalist. En hij schreef daar een boek over.’ Zo begon het radio-interview met mij in het programma De Ochtend van de VRT op zondag 20 december. Beluister het interview

‘Ik wik mijn woorden, als ik zeg dat Onderzoeksjournalistiek: researchproces van idee tot verhaal

‘Vorige week belde Luuk Sengers mij met de vraag of ik het zou zien zitten om eenkorte inleiding te geven bij de voorstelling van zijn nieuwe boek Onderzoeksjournalistiek: researchproces van idee tot verhaal.

Ik moet eerlijk toegeven dat zijn vraag mij een beetje verraste. U heeft in het debat zonet de groten der aarde aan het woord gehoord over de journalistieke opleiding in ons land en Luuk, die vraagt uitgerekend een journalist van De Werktitel om zijn boek in te leiden.

Zoals intussen hopelijk toch een paar mensen in de zaal weten, is De Werktitel een nieuw media-initiatief. Een journalistiek laboratorium noemen we onszelf graag, dat artikels online wil brengen, mediakritiek en satire wil maken, niet gedreven door commerciële belangen.

Ik vind het, met de kleinschaligheid en het prille karakter van ons project in het achterhoofd dus verrassend dat Luuk mij namens De Werktitel vraagt. Maar ik vind het vooral ook een hele eer en een blijk van vertrouwen en geloof in de toekomst en de mogelijkheden van de journalistiek.

Dat geloof en dat vertrouwen spreekt ook uit het boek zelf. Niet zozeer in woorden, wel in daden.

Want op een moment dat kwaliteitsmedia kreunen onder commerciële druk, op een moment dat onderzoeksjournalistiek, wat toch een tijdsintensieve en bijgevolg ook dure vorm van journalistiek is, steeds nadrukkelijker uit krantenkolommen wordt geweerd. Net op dat moment schrijft Luuk Sengers een boek over hoe je aan onderzoeksjournalistiek moet doen. Daaruit spreekt indirect niet enkel hoop en vertrouwen in de toekomst van journalistiek, het is, naar mijn aanvoelen, ook een statement. Hoe stiefmoederlijk onze media onderzoeksjournalistiek vandaag ook mogen behandelen, het is en het blijft een van de pijlers waarop ons beroep is gebouwd.

Maar het boek is natuurlijk veel meer dan alleen maar een statement. Voor het eerst hebben journalisten in opleiding, maar net zo goed ook journalisten die al vele jaren bezig zijn, een goed gestructureerde en zeer praktische gids.

Een gids waarop ze kunnen terugvallen wanneer ze dreigen te verdwalen. En iedereen die bezig is met journalistiek weet dat in het bijzonder onderzoeksjournalisten wel eens dreigen te verdwalen, al was het maar omdat de mensen of de organisaties die ze onder de loep nemen vaak zeer sterk zijn in het uitwissen van sporen.

Maar nu is er dus een soort kompas, een richtingaanwijzer die aangeeft hoe op de meest energiezuinige manier van punt A naar punt B te gaan.

Aan het boek hebben verschillende mensen die hun sporen in en om de onderzoeksjournalistiek hebben verdiend meegewerkt. Ik denk gerust te mogen stellen dat daardoor de kennis over de verschillende aspecten die eigen zijn aan onderzoeksjournalistiek op een, in het Nederlands taalgebied nog nooit eerder vertoonde wijze, zijn samengebracht. De kracht van het boek zit dan ook in de bundeling van al die kennis tot één groot overzichtelijk geheel, dat bovendien rijkelijk geïllustreerd is met voorbeelden uit de praktijk.

Het boek heeft ook een belangrijke en voor de hand liggende valkuil vermeden: het boek vervalt op geen enkel moment in het vroeger-was-het-beter-discours. Integendeel, wie er zich in verdiept zal vaststellen dat de auteur naar de toekomst kijkt en vooral stil staat bij de quasi oneindige mogelijkheden die recente maatschappelijke evoluties met zich meebrengen. Internet om maar het belangrijkste te noemen.

Wie in dit boek dus hoopt te botsen op het romantische beeld van de
onderzoeksjournalist die op zijn zolderkamer, omgeven door stapels documenten, koffie en sigaretten, de waarheid boven spit, die is er aan voor de moeite. Onderzoeksjournalistiek wordt steeds meer teamwork waarin ‘nieuwigheden’ zoals WOBBING en gericht zoeken via zoekmachines op internet centraal staan.

Tegelijk werd er zorg voor gedragen om het boek niet te landen verzanden in een ‘nerdachtige’ vorm van computer- en datajournalistiek. Er is ook zeer terecht aandacht voor de oeroude principes die voor eeuwig en altijd de basis van goede onderzoeksjournalistiek zullen blijven uitmaken: hoe vertel ik mijn verhaal, hoe bouw ik het op, hoe creëer ik een spanningsboog.

Zorgt dit boek ervoor dat straks iedereen onderzoeksjournalist kan worden? Is het een geschreven garantie op succes? Een soort leidraad die automatisch leidt naar grote onthullingen? Neen. Om een goed onderzoeksjournalist te zijn, blijft de aard van het beestje van doorslaggevend belang. Daarvoor blijven het telefoonboekje, de
contacten en de bronnen die door de jaren heen werden opgebouwd van doorslaggevend belang. Maar wat dit boek wel, en met verve doet is structuur brengen in het zoekwerk. Verlies van tijd en energie vermijden. Nieuwe ideeën lanceren en nieuwe technieken toevoegen aan het instrumentarium van journalisten.

Ik wik dan ook mijn woorden, als ik zeg dat ‘Onderzoeksjournalistiek: researchproces van idee tot verhaal’ een must is voor iedereen die zichzelf in het komende decennium onderzoeksjournalist wil noemen.’

Over Tom en De Werktitel

De Werktitel is een forum van onafhankelijke journalisten dat bij de oprichting dit jaar veel opzien baarde en lof oogstte. Achter De Werktitel schuilt een collectief van ervaren journalisten die bij grote redacties als die van De Morgen ontslagen zijn omwille van bezuinigingen of die zich hebben aangesloten uit ongenoegen met het feit dat de kranten naar hun zin te weinig interesse meer tonen in diepgravende journalistiek. Op het web proberen zij hun grondige werk voort te zetten.

Tom Cochez is onderzoeksjournalist. Hij studeerde criminologie en werkte van 1997 tot 2008 voor De Morgen. Het eerste jaar op freelancebasis, nadien in vast dienstverband: drie jaar op de binnenlandredactie en zeven jaar op de politieke redactie. Hij volgde gezondheidszorg, sociale zaken en milieu en verdiepte zich in de politieke partijenVlaams Belang en Groen!. In 2008 koos hij ervoor om opnieuw op freelancebasis te werken. Sindsdien schrijft hij artikels voor De Morgen, Knack en Humo en De Werktitel.

VERSLAG

Aanleiding voor het debat, dat werd georganiseerd door de Katholieke Hogeschool Mechelen, was een opinie-artikel in De Morgen op 25 september 2009 waarin een aantal waarnemers in het vak hun mening gaven.

Het artikel begint met de constatering dat er te veel journalistiekstudenten zijn: slechts één op de tien komt in een klassieke journalistieke job terecht als redacteur bij bijvoorbeeld een krant of een nieuwsprogramma.

Dat er weinig banen zijn, daar kunnen de studenten natuurlijk niets aan doen. Toch neemt de schrijver van het artikel in zijn kolommen juist de studenten op de korrel:

- Ze zijn op het moment van inschrijven nog te jong (zeventien, achttien jaar) om te begrijpen wat journalistiek precies inhoudt;

- Slecht gemotiveerde studenten halen de kwaliteit van de opleidingen omlaag. Er zou in het eerste jaar veel strenger geselecteerd moeten worden;

- Ze kunnen na hun studie vaak nog niet goed schrijven en tonen te weinig nieuwsgierigheid;

- Ze nemen na hun studie makkelijk genoegen met een job als communicatiemedewerker of persvoorlichter;

- Studenten aan de masteropleidingen tonnen vaak weinig interesse in de academische theorie. Ze willen direct aan de slag;

- En ze slagen er niet altijd in zichzelf goed te verkopen. Ze komen niet op het idee om een blog te maken, om te twitteren of om zich te specialiseren in een onderwerp.

Maar ook de opleidingen journalistiek krijgen er van langs. ‘De masteropleidingen zijn in veel gevallen niet goed genoeg’, zegt bijvoorbeeld Pol Deltour fors. ‘Er wordt veel te veel op theorie geconcentreerd. Op dat ene extra jaar komen er vakken als mediageschiedenis en mediastudies bij. Studenten moeten er echter volop praktijk krijgen, zoals interviewtechnieken.’

Lees het hieronder het artikel uit De Morgen:

Gezocht: KUIFJES met talent (m/v)

Journalistieke opleidingen zijn er genoeg, maar ze leveren niet voldoende waardevolle kandidaten af

Journalistieke opleidingen schieten als padden- stoelen uit de grond, waardoor elke zomer tientallen jongens en meisjes staan te trappelen voor een job op een redactie. Toch komt daar voorlopig weinig talent uit voort. ‘De master- opleidingen zijn vaak niet goed genoeg’, zegt Pol Deltour van de Vereniging van Vlaamse Journalisten.

Door Stijn Cools

Journalistieke opleidingen worden overspoeld door duizenden enthousiaste jongeren met een droom. Ze hopen ooit journalist te worden. Kuifje achterna. Dat verbaast Pol Deltour van de Vereniging van Vlaamse Journalisten (VVJ) niet. “Het betreft een opleiding die niet ontdaan is van enige heroïek: op avontuur gaan, de wereld leren kennen. Een journalist maakt ook alles mee van op de eerste rij. Niet echt verbazend dat zoveel jongeren journalistiek willen studeren.”

Maar Deltour ziet wel een probleem in de nogal grote studentenmassa. “Het aantal studenten en het aantal aanwervingen in de sector ligt ver uit elkaar. Ik denk dat ongeveer een tiende van de studenten uiteindelijk ook in een klassieke journalistieke job terechtkomt als redacteur bij bijvoorbeeld een krant of een nieuwsprogramma.”

Ook Geert Dewaele, adjunct-hoofdredacteur van Het Nieuwsblad, erkent het probleem. “Enorm veel jongeren studeren journalistiek, maar er zijn niet genoeg jobs om die allemaal te werk te stellen.” Hij verdenkt studenten ervan een al te geromantiseerd beeld van de journalistiek te hebben. “Het vak word vaak geassocieerd met persconferenties en reisjes, terwijl de praktijk er heel anders uitziet. Studenten die de hogeschoolopleiding aanvatten zijn bovendien vaak nogal jong. Zeventien, achttien jaar, net uit het middelbaar. Het kan zijn dat journalistiek niet altijd een even weloverwogen keuze is.”

“Niet alle jongeren studeren journalistiek met de intentie er hun beroep van te maken”, nuanceert Deltour.”Een carrière als communicatiemedewerker of persvoorlichter is evengoed mogelijk.” Sluit een studie communicatiebeheer daar dan niet beter op aan? “Een duidelijke, weloverwogen keuze voor journalistiek zou de studentenaantallen vooraf serieus kunnen beperken”, geeft Deltour toe. “Dat kan alleen maar bevorderlijk zijn voor de kwaliteit. Minder gemotiveerde studenten worden er zo op voorhand uitgehaald.” Dewaele: “Ik heb zelf ook lesgegeven en voor mij was het als docent al snel duidelijk wie ervoor wilde gaan en wie niet. Een heleboel mensen zijn niet geschikt maar volgen toch de opleiding. Studenten moeten niet enkel kunnen schrijven maar moeten ook nieuwsgierig zijn, veel willen weten.”

Praktijk moet primeren

De opdeling in universitaire en hogeschoolopleidingen (respectievelijk master en bachelor) diversifieert het journalistieke beroepsveld in Vlaanderen. “Masteropleidingen hebben studenten die al een hoger diploma hebben. In de praktijk is dat natuurlijk een groot voordeel. Het zorgt voor studenten met een goede achtergrondkennis die van daaruit journalistiek gaan doen”, zegt Deltour. Maar hij wil geen afbreuk doen aan de bacheloropleidingen. “Een enkele uitzondering daargelaten leveren ze goede allroundjournalisten af. Mensen die bijvoorbeeld bekwaam zijn in de regionale verslaggeving.”

Bij de masteropleidingen schort er echter een en ander, beseft ook Luc Van Doorslaer, voormalig opleidingshoofd van de master Journalistiek op de Lessius Hogeschool. “Doel van een masteropleiding is in de eerste plaats een kritische houding aanleren. Het is niet voor niets een academische opleiding waarin ook een masterproef (een thesis, SC) geschreven moet worden. Dat steekt bij veel studenten. Velen willen gewoon journalist worden en hebben geen zin dat academische aspect er nog bij te nemen. Het is ook eigen aan een master van een jaar: er is niet voldoende tijd om alle aspecten van journalistiek voldoende uit te diepen.”

“De masteropleidingen zijn in veel gevallen niet goed genoeg”, zegt Deltour fors. “Er wordt veel te veel op theorie geconcentreerd. Op dat ene extra jaar komen er vakken als mediageschiedenis en mediastudies bij. Studenten moeten er echter volop praktijk krijgen, zoals interviewtechnieken. Daar loopt het echt verkeerd.” En toch kiezen kwaliteitsmedia in de eerste plaats voor studenten met een universitaire achtergrond.

Dewaele vindt de kritiek niet altijd even terecht. “Er wordt wel eens gezegd dat studenten niet goed meer kunnen schrijven. Oké, maar ik denk dat de hoofddoelstelling van journalistieke opleidingen nog steeds is mensen warm te maken voor de journalistiek. Ze moeten door de opleiding te volgen de journalistieke microbe te pakken krijgen.”

Heel wat studenten proberen een felbegeerd plaatsje op de redactievloer te veroveren. “Stages zijn eigenlijk de ideale opleidingen”, zegt Deltour. “Mensen die een geslaagde stage doen kunnen meteen proberen een vervolg te breien aan hun loopbaan. Er zijn echter vrij weinig goede stageplaatsen voor heel veel studenten.”

Ides Debruyne, van het Fonds Pascal Decroos voor bijzondere journalistiek, treedt hem bij. “Een stage is fundamenteel. Dan pas volgt de confrontatie met de realiteit, en die kan soms behoorlijk hard zijn. Ik heb ooit een groep studenten gehad die na de stage absoluut niets meer met journalistiek te maken wilde hebben.”

Een stage is natuurlijk niet de enige optie, wil Debruyne nog benadrukken. “Studenten die hopen journalist te worden slagen er niet altijd in zichzelf goed te verkopen. Maak een blog, twitter, specialiseer in een onderwerp waar echt niemand iets van af weet. Zo maakt een student zich interessant voor toekomstige werkgevers.” Volgens Debruyne moet er vaak nog op de krantenredacties zelf opgeleid worden. “Ik heb van kranten gehoord dat ze niet altijd even tevreden zijn over het niveau van hun journalisten. Met name het schrijven zou een groot probleem zijn. Al zou het al wat beter zijn dan vroeger.”

Voor de leeuwen

Deltour denkt dat dat niet alleen de studenten verweten kan worden. “Jonge journalisten worden voor de leeuwen gegooid. Ze krijgen weinig feedback en begeleiding. Ik denk dat de media daar te weinig oog voor hebben. Stagiairs moeten misschien niet leren zwemmen, maar er zich wel nog in bekwamen.”

“Gooi ze voor de leeuwen”, countert Dewaele. “Zeker als ze al een universitaire opleiding achter de rug hebben, moeten ze toch tegen een stootje kunnen. Ik zou ook niet weten hoe een goede begeleiding eruit moet zien. Het is net essentieel voor een journalist om snel op eigen benen te kunnen staan.”

© 2009 De Persgroep Publishing

Na het debat stelt Luuk Sengers zijn boek ‘Onderzoeksjournalistiek. Researchproces van idee tot verhaal’ voor dat wordt uitgegeven bij Lannoo Campus. ‘Researchproces van idee tot verhaal’ is het eerste uitgebreide boek over onderzoeksjournalistieke technieken in het Nederlandse taalgebied.

De VVOJ-aanmoedigingsprijs, bedoeld voor journalisten die nog geen drie jaar in het vak zitten, komt volgens de jury terecht bij Steven Vandenbergh en Johan Denis omdat hun artikel ‘het best was geresearcht en het meeste indruk maakte’. Alle genomineerde inzendingen waren volgens de jury van hoog niveau.

Het artikel van Steven en Johanm beschrijft hoe verscheidene artsen, verbonden aan de Brusselse openbare ziekenhuizen, sinds jaren patiënten verhuizen naar andere ziekenhuizen om ze daar te behandelen. Deze doorverwijzingen zijn veelal niet medisch noodzakelijk, maar van financiële aard, aangezien in die andere ziekenhuizen doorgaans (fors) hogere prijzen gelden.

De patiënt betaalt in die ziekenhuizen meer, de arts int er meer en de openbare ziekenhuizen lopen inkomsten mis. Sinds haar oprichting in 1996 is de Iriskoepel, de koepel van de openbare ziekenhuizen, verlieslatend. De voorbije drie jaar alleen al tekenden de openbare ziekenhuizen samen een tekort op van meer dan 50 miljoen euro. Die put past het Brussels Gewest, of indirect de Brusselse belastingbetaler, telkens bij.

Gevraagd naar de tekorten haalde de vorige voorzitter van de Irisziekenhuizen steeds de sociale functie van de openbare ziekenhuizen aan. Toch zorgen de doorverwijzingen evenzeer voor een groot inkomstenverlies. De praktijk is, volgens artsen binnen en buiten de Irisziekenhuizen, al twee decennia aan de gang.

ARTIKEL

Kramer pleit voor een journalistieke verteller met een duidelijk herkenbare stem die zijn lezers, luisteraars en kijkers meeneemt in het verhaal. ‘It is often enough to be mildly charming.’

Mark Kramer is de oprichter van de Nieman Conference on Narrative Journalism van Harvard University waar tien jaar lang meer dan duizend journalisten uit alle delen van de wereld elkaar ontmoetten.

Kramer heeft soortgelijke conferenties opgezet in Brazilië, Japan, Frankrijk, Duitsland en Denemarken Hij schrijft voor o.a. The New York Times en Boston Globe en heeft meerdere boeken geschreven. Daarnaast geeft hij een masterclass narrative journalism aan mid-career journalisten.

Onder aanvoering van Anja Vink en met steun van Mark Kramer probeert een aantal journalisten een conferentie over narrative journalism op te zetten in Nederland. Wordt vervolgd.

WEBSITE

Het doel van een interview is om betrouwbare informatie te krijgen – en niets minder. Of je nu een mooi portret van iemand wilt schrijven of bevestiging zoekt van een schandaal, in beide gevallen moet je het hebben van de oprechtheid en het goede geheugen van je gesprekspartner. Zowel politierechercheurs als sociale wetenschappers (historici voorop) hebben technieken ontwikkeld om in een gesprek de waarheid boven tafel te krijgen. We zullen die verhoor- en onderzoekstechnieken bespreken en toepassen.

Op basis van mijn eigen ervaringen en die van de medecursisten zal ik eerst laten zien wat de waarheidsvinding in de weg kan staan en hoe je in die situaties kan handelen. Daarna gaan de deelnemers zelf interviewen, geobserveerd door de rest van de groep. Wat zijn je sterke en minder sterke eigenschappen als interviewer? Mijn bedoeling is om je hele concrete aanwijzingen te geven waarmee je je effectiviteit direct kunt verbeteren.

Meer info en inschrijven

Het doel van een interview is om betrouwbare informatie te krijgen – en niets minder. Of je nu een mooi portret van iemand wilt schrijven of bevestiging zoekt van een schandaal, in beide gevallen moet je het hebben van de oprechtheid en het goede geheugen van je gesprekspartner. Zowel politierechercheurs als sociale wetenschappers (historici voorop) hebben technieken ontwikkeld om in een gesprek de waarheid boven tafel te krijgen. We zullen die verhoor- en onderzoekstechnieken bespreken en toepassen.

Op basis van mijn eigen ervaringen en die van de medecursisten zal ik eerst laten zien wat de waarheidsvinding in de weg kan staan en hoe je in die situaties kan handelen. Daarna gaan de deelnemers zelf interviewen, geobserveerd door de rest van de groep. Wat zijn je sterke en minder sterke eigenschappen als interviewer? Mijn bedoeling is om je hele concrete aanwijzingen te geven waarmee je je effectiviteit direct kunt verbeteren.

Aan bod  komen:

Voorbereidingen voor een interview

- Overhalen voor een gesprek

- Off the record of niet?

- Soorten vragen en verschillende manieren om vragen te stellen

- Vragen vooraf opsturen of niet?

- De rol van documenten in een gesprek

- Manieren om een gesprek op te nemen en uit te werken

Regiseren van het gesprek

- Verschillende fases van een gesprek

- Technieken om mensen uit hun tent te lokken

- Technieken om de herinnering te stimuleren

- Leugens detecteren

- Technieken om allerhande problemen op te lossen

m

Vorige opdrachtgevers

De Standaard en Het Nieuwsblad, Brussel, 2009

Centrum voor Communicatie en Journalistiek, Utrecht

De Redactie, Amsterdam

PRINT | INFORMEER